تازه از سفر رسيده‌ام و هنوز در حال و هواي منطقه استوايي اندونزي‌ام. نه در هواي شرجي و گرمش، كه در هواي مردمي با قلب‌هاي ساده و پاك؛ مردمي كه  دوست دارند ايران را بشناسند. مردمي با چهره‌هاي متفاوت، زبان ديگرگون و قلب‌هايي نزديك به قلب‌هاي ايرانيان. مردمي كه  از عشق به خميني مي‌گويند و از كسي كه چهار سال است انديشه‌هاي خميني را برايشان تداعي مي‌كند. مردمي به ستوه آمده از سلطه استكبار؛ مردمي كه عاشق مبارزه‌اند.

 يادداشت‌ها و عكس‌هايم از جاكارتا را در پست‌هاي بعدي‌ام بخوانيد... متشكرم

دوباره جنگ شروع شده؛ اما باز هم به غيرت صدام! اقلا توپ و تانك آورد و خودش هم آمد و چند تا تير زد و گفت ايراني‌ها ال‌اند و بل‌اند و پدرشان را درمي‌آورم.

كجاست صدام يزيد كافر، شاگرد خلف پنتاگون‌نشينان ممالك متحده كه ببيند همان‌ها كه خرش كرده بودند و روانه‌اش كرده بودند به جنگ با بيشه شيران، خودشان عرضه اين را هم نداشتند كه اقلا رودرو، و آن‌ها آن‌ور جوي و ما اين‌ور جوي، فحش‌مان بدهند و جوابي بشنوند يا نشوند...

دوباره جنگ شروع شده است؛ اما نامردي است اين جنگ. انفجار در رستوراني در يك كوره‌راه عراق و كشتن چند كودك و زن و مردي كه براي زيارت حسين ـ عليه‌السلام ـ رفته‌اند.

دوباره جنگ شروع شده است؛ اما اين‌بار هم چندتا از سران عرب كه سر در توبرة وايت‌هاوس دارند، شده‌اند علمدار ميدان و شيعه‌زني مي‌كنند؛ فرقي نمي‌كند كجا؛ بقيع باشد يا بحرين ايراني.

دوباره جنگ شروع شده است؛ اين بار نه بر سر خرمشهر، كه مي‌خواستند محمره‌اش كنند، بلكه بر سر خليجي كه هزاران سال است فارسي است و مي‌خواهند عربي‌اش كنند!

دوباره جنگ شروع شده است... نه، اصلا آیا جنگ، تمام شده بود كه دوباره شروع شود؟!

ميدان كجاست بسيجي؟ بجنب!