دیشب یادواره زنده یاد حاج عبدالله ضابط بود. توفيق نبود برم.

فردای روز عرفه سال ۱۳۸۰ بود. توی حسینیه طلاییه نماز مغرب و عشا را که خواندیم، امام جماعت میکروفن را دست گرفت و شروع کرد به حرف زدن. نمی‌شناختمش. می‌خواستم بلند شوم و بروم دنبال کارم. اما دو سه جمله که گفت میخکوب شده بودم به حصیرهای کف حسینیه و چند دقیقه بعدش هم صورتم خیس اشک...

کلام آتشینی داشت ضابط. از همون‌جا شیفته شده بودم و همون شب بعد از سخنرانی، با هم همراه شدیم تا میشداغ(بستان). پشت یک تویوتای نظامی، دست کرد توی ساکش و یک بسته سوهان درآورد و توی آن تاریکی جاده بین همه پخش کرد. چند روزي با هم بوديم. هر وقت فرصت صحبت داشت، بلند مي‌شد و هميشه هم توي كيفش عكس‌هايي از شهدا داشت و شروع مي‌كرد از شهدا گفتن. هر جا که بود، از شهدا می‌گفت، هر کس که بود اول شیفته شهدا می‌شد و بعد هم شیفته ضابط.

ضابط مرد خدا بود که با شهدا نفس می‌کشید و برای شهدا کار می‌کرد و در راه شهدا هم رفت.

روحش شاد

معزپور فكش به كار افتاده بود و الكي داشت صلوات چاق مي‌كرد: براي سلامتي آقا امام زمان، صلوات...
داوودآبادي كه بغل راننده نشسته بود، تكاني به خودش داد و گفت: محرم امسال لات‌هاي محله ما توي محله، يك چادر زده بودند و صبح تا شب چايي مي‌دادند به رهگذران و خودشان هم مي‌خوردند. يكي‌شان با خودكار، روي يك برگه كوچك جمله‌اي را نوشته بود و چسبانده بود به ديواره چادر: براي سلامتي آقا امام زمان، گناه نكنيد.

بعضي وقت‌ها دوست داشتم گنده‌لاتي باشم براي خودم.

سلام دوستان

اين روزها سرم به طرز وحشتناكي شلوغ است. انگار اصلا وبلاگ كه هيچ، زن و بچه هم از يادم رفته است.

اگر از احوالات اين جانب خواسته باشيد، آن فيلم لورل و هاردي را يادتان بياوريد كه نشسته بودند و داشتند سيب‌زميني پوست مي‌كندند و توي سبد پوست‌كنده‌ها، سه‌چهارتا سيب‌زميني بود و كنارشان كوه عظيمي از سيب‌زميني‌هاي پوست‌ناكنده!!